Τεχ. Θέματα
Τεχνικά Θέματα

Τα μέλη μας

Το ταχύπλοο σκάφος μας στη στεριά το χειμώνα

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(16 ψήφοι)

Οι τελευταίες λιακάδες που έφερε το γνωστό καλοκαιράκι του Αγίου Δημητρίου έφυγαν πια και τα πρώτα σημάδια του χειμώνα που πλησιάζει είναι πλέον φανερά.

Τα περισσότερα σκάφη, μικρά και μεγάλα, κάθε τύπου, έχουν ήδη εγκαταλείψει τις θάλασσες και ''αναπαύονται'' στην ξηρά, σε διάφορα παρκινγκ σκαφών που μπορεί να είναι είτε απλές μάντρες με πολύ λίγα - ή καθόλου - μέσα διαχείρισης και συντήρησης σκαφών, είτε κανονικά παρκινγκ σκαφών με συνεργείο και αρκετά μέσα, ή και σύγχρονες μαρίνες (λίγες βέβαια) καλά οργανωμένες που διαθέτουν όλα τα απαραίτητα μέσα διακίνησης, υποδοχής και συντήρησης σκαφών καθώς και το κατάλληλο προσωπικό για το σκοπό αυτό.

Όμως, όπου κι αν έχουμε εμπιστευθεί το σκάφος μας, καλό είναι να γνωρίζουμε και εμείς οι ίδιοι τι φροντίδα χρειάζεται αυτό, από τη στιγμή της ανέλκυσης του μέχρι και την καθέλκυση του πάλι το επόμενο καλοκαίρι ώστε να μπορούμε να ελέγχουμε αν όλα έγιναν και γίνονται σωστά και να είμαστε βέβαιοι πως, όταν το σκάφος ξαναβρεθεί στη θάλασσα, δεν θα έχει οποιοδήποτε πρόβλημα λειτουργίας και θα διατηρεί τις αρχικές του επιδόσεις.

Δεν θα ασχοληθούμε σήμερα με το σύνολο της φροντίδας που χρειάζεται ένα σκάφος που  παραμένει στη στεριά για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά μόνο με το μέρος που ακολουθεί την ανέλκυση του δηλαδή τον τρόπο στήριξης του κατά την τοποθέτηση του επάνω σε βάσεις ή επάνω σε τρέιλερ. Το μέρος αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό, γιατί έχει άμεση σχέση όχι μόνο με τη διατήρηση της ποιότητας της γάστρας του σκάφους αλλά  και γιατί μπορεί να επηρεάσει και τη λειτουργία κάποιων συστημάτων του.

Ας δούμε λοιπόν τι ακριβώς συμβαίνει με ένα σκάφος έξω από το νερό:

Κάθε σκάφος, ανεξάρτητα από το υλικό με το οποίο έχει κατασκευαστεί, αποτελεί μία ελαστική δομή η οποία παραμορφώνεται κάτω από διάφορες συνθήκες. Μέσα στο νερό, από το φορτίο που μεταφέρει, τον τρόπο κατανομής του και από το ίδιο του το βάρος. Έξω από το νερό κυρίως από το βάρος του και τον τρόπο που αυτό στηρίζεται στις διάφορες βάσεις του. Η παραμόρφωση αυτή μπορεί να είναι προσωρινή ή να παραμείνει μόνιμη, ανάλογα με το υλικό από το οποίο είναι κατασκευασμένο το σκάφος, το μέγεθος της και τη χρονική διάρκεια που το σκάφος θα υφίσταται αυτή την παραμόρφωση.

Μέσα στο νερό η παραμόρφωση σπάνια μπορεί να είναι πολύ μεγάλη ή να έχει μόνιμο χαρακτήρα διότι οι δυνάμεις άνωσης που συγκρατούν το βάρος κατανέμονται σε όλη την επιφάνεια του κήτους (γάστρας) με συμμετρικό γενικά τρόπο. Στην ξηρά όμως δεν είναι δυνατή μία τέτοια κατανομή αφού, πρακτικά, το σκάφος θα στηρίζεται σε ορισμένα μόνο σημεία. Και τα σημεία αυτά πρέπει να επιλέγονται με προσοχή και σε περιοχές της γάστρας με τη μεγαλύτερη αντοχή στη κάμψη ώστε, όταν το σκάφος στηρίζεται σ΄αυτά, να υπάρχει η μικρότερη δυνατή παραμόρφωση. Τέτοιες περιοχές είναι ο καθρέφτης του σκάφους, η καρένα του και η γραμμή (γωνία) συμβολής της γάστρας του με τα έξαλα.

Ο καθρέφτης αποτελεί ένα συμπαγές και άκαμπτο πλαίσιο η δε καρένα την κεντρική δοκό της δομής της γάστρας. Είναι λογικό λοιπόν να στηρίξουμε το σκάφος σε κάποια σημεία των περιοχών αυτών και μάλιστα εκεί όπου υπάρχει η μεγαλύτερη αντοχή. Έτσι λοιπόν τα κύρια στηρίγματα πρέπει να είναι στο μέσο και στα άκρα του καθρέφτη και κατά μήκος της καρένας. Από τα στηρίγματα της καρένας, σημαντικά είναι το πίσω, στο κέντρο του καθρέφτη και το εμπρός, στην αρχή της καμπύλης της πλώρης. Πλευρικά στηρίγματα που τοποθετούνται κατά μήκος της γραμμής συμβολής της γάστρας και των εξάλων χρησιμεύουν κυρίως για το αλφάδιασμα και την ισορροπία και δεν πρέπει  να δέχονται το κύριο βάρος του σκάφους.  

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υπάρχει ουσιαστική στήριξη του σκάφους σε σημεία της επιφάνειας της γάστρας γιατί αυτή εύκολα υποχωρεί και παραμορφώνεται κάτω από το βάρος του σκάφους. Η παραμόρφωση της γάστρας και γενικά του σκάφους έχει σαν άμεση συνέπεια τη μείωση των επιδόσεων του. Ακόμη γίνεται αιτία τάσης απόκλισης του σκάφους από την πορεία του (τράβηγμα στο τιμόνι) και, σε κάποιες περιπτώσεις, αιτία ανωμαλιών στην ευθυγράμμιση του συστήματος πρόωσης και ιδιαίτερα όταν υπάρχει ζεύγος μηχανών.

Μικρά σκάφη συνήθως αναπαύονται επάνω σε τρέιλερ με πολλαπλά ράουλα  για να υπάρχει μεγαλύτερη κατανομή του βάρους τους στο σύνολο της επιφάνειας της γάστρας τους. Παρά ταύτα, καλό είναι οι θέσεις αυτών των ράουλων να ρυθμίζονται με τρόπο που το μεγαλύτερο μέρος του βάρους του σκάφους να το δέχονται τα κεντρικά ράουλα στα οποία κάθεται η καρένα καθώς και τα αμέσως δίπλα σε αυτά της καρένας. Τα εντελώς πλευρικά μπορεί να δέχονται κάποιο βάρος, η αποστολή τους όμως είναι περισσότερο να διατηρούν το σκάφος σε ισορροπία επάνω στο τρέιλερ.  

Μεγαλύτερα σκάφη που δεν μπορούν να τοποθετηθούν σε τρέιλερ, τοποθετούνται είτε σε βάσεις προκατασκευασμένες για τη γάστρα του συγκεκριμένου σκάφους, είτε στηρίζονται σε βάσεις ευκαιρίας (που είναι και το συνηθέστερο) που αποτελούνται από μεγάλα ή μικρά βαρέλια επάνω στα οποία τοποθετούνται ξύλινοι τάκοι, φέτες κορμών δένδρων (για το''τακάρισμα'' της καρένας), ξύλινα ή μεταλλικά πλαίσια γενικής χρήσεως κ.α.

Όποιο όμως κι αν είναι το μέσο στήριξης εκείνο που προέχει είναι τα σημεία στήριξης να επιλέγονται σύμφωνα με όσα προαναφέραμε. Σε όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε πως, πέρα από τη σωστή στήριξη, το σκάφος πρέπει να είναι αλφαδιασμένο ως προς τον εγκάρσιο άξονα και, ακόμη, πως το έδαφος επάνω στο οποίο κάθονται οι όποιες βάσεις πρέπει να είναι στέρεο και να μην κινδυνεύει να υποχωρήσει και τελικά να μας δημιουργήσει τα προβλήματα που προσπαθήσαμε να αποφύγουμε.

Απόλλων Αρτέμης

Διαβάστηκε 1937 φορές

Αναζήτηση

Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 132 επισκέπτες και κανένα μέλος

Newsletter

Facebook