Νέα
Νέα

Τα μέλη μας

×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 63

ΦΠΑ με δόσεις για τα επαγγελματικά σκάφη;

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Από τη Στήλη Απόψεις του www.yachttime.gr

Eνδιαφέρον το άρθρο του κ. Θάνου Ανδρόνικου.
Ίσως να αφυπνίσει και να προβληματίσει όλους αυτούς που λαμβάνουν αποφάσεις, αλλά που δυστυχώς είναι εντελώς άσχετοι με τη δουλειά που τους έχει ανατεθεί.

Τον τελευταίο καιρό το Πρώτο Θέμα του Θέμου Αναστασιάδη, μας έχει συνηθίσει σε άκομψες και ανακριβείς επιθέσεις προς το χώρο της θάλασσας και τους «σκαφάτους».
Την προηγούμενη Κυριακή (28/11) δημοσιεύτηκε ακόμα ένα άρθρο, το οποίο πέρα από τον λίβελλο, περιέχει μια εν δυνάμει ενδιαφέρουσα είδηση που χρειάζεται διερεύνηση.

Η είδηση αυτή είναι ότι υπάρχει η σκέψη στην κυβέρνηση για ρύθμιση της καταβολής του ΦΠΑ με δόσεις των σκαφών που θα θελήσουν να «γυρίσουν» από επαγγελματικά σε ιδιωτικά.

Το ενδιαφέρον προκύπτει από το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό η αμεσότητα με την οποία η συγκριμένη εφημερίδα είχε πρόσβαση σε πληροφορίες μέσα από κρατικές υπηρεσίες, δείχνει ότι υπάρχουν κανάλια επικοινωνίας. Κατ’ επέκταση, εάν η παραπάνω υπόθεση / υποψία / εκτίμηση είναι σωστή η είδηση περί του ΦΠΑ θα μπορούσε και αυτή να έχει ακολουθήσει τα ίδια κανάλια.

 Ξαναζεσταμένο φαί.

Η σκέψη για την καταβολή του ΦΠΑ σε δόσεις, όπως γνωρίζουμε από έγκυρες πηγές, δεν είναι κάτι το καινούριο. Αποτελούσε πρόταση η οποία είχε κατατεθεί στην κ.Κατσέλη, ως μέρος σειράς προτάσεων. Διότι από μόνη της είναι εντελώς ανεπαρκής.

Ανάμεσα στα άλλα ζητούμενα, ήταν:

1. Ο εξορθολογισμός των τεκμηρίων διαβίωσης, τα οποία έπρεπε να γίνουν τεκμήρια χρήσης. Διότι σε άλλη περίπτωση η καταβολή του ΦΠΑ και η μετατροπή του σκάφους σε ιδιωτικό θα αποτελούσε έναν μόνιμο βραχνά για τους ιδιοκτήτες τους. Ενώ αρχικά πέρυσι η πρόταση αυτή είχε γίνει αποδεκτή στη συνέχεια επικράτησε το λεγόμενο σύνδρομο Παπαρήγα (πως θα κρίνει η κ.Παπαρήγα τα μέτρα αυτά;) και τελικά οι μειώσεις των τεκμηρίων των σκαφών αναψυχής αν και αισθητές δεν ήταν ουσιαστικές. Ανάσα αποτελεί ο θεσμός της ακινησίας που τέθηκε σε εφαρμογή από τον Σεπτέμβριο, αν και ακόμα πολλά λιμεναρχεία τον αγνοούν και αρνούνται να τον εφαρμόσουν.

2. Το βασικό ερώτημα σε ότι αφορά στην καταβολή του ΦΠΑ είναι σε ποιο ποσό θα πρέπει αυτός να καταβληθεί. Το πάγιο έτοιμα είναι το ΦΠΑ να καταβάλλεται στην εμπορική αξία του σκάφους, η οποία βέβαια, λόγο της κρίσης, αλλά και λόγο των συναλλαγματικών διαφορών σε ορισμένα από τα σκάφη, είναι πολύ μικρότερη από αυτή που υπολογίζεται βάση των συντελεστών απαξίωσης που γίνονται αποδεκτοί αυτή τη στιγμή από τα τελωνεία. Έτσι και αλλιώς, πολλοί έγκυροι νομικοί του χώρου θεωρούν ότι η καταβολή ΦΠΑ βάση απαξίωσης και όχι βάση της εμπορικής αξίας έχει μάλλον σαθρό νομικό υπόβαθρο.

Άλλες σκέψεις, όπως να καταβάλλεται το ΦΠΑ στην αρχική αξία του σκάφους, αλλά με το ΦΠΑ που ίσχυε κατά την εισαγωγή του (και κατ΄ επέκταση χωρίς φόρο πολυτελείας) είναι μάλλον άκαιρες, καθώς η διαφορά μεταξύ της τρέχουσας εμπορικής αξίας και της αξίας αγοράς είναι τόσο μεγάλη που δεν υπάρχει κάποιο ουσιαστικό συμφέρον.

3. Ένα ακόμα θέμα που προκύπτει είναι και αυτό της ευθύνης. Για ένα ιδιωτικό σκάφος αναψυχής υπεύθυνος, με όλη του την περιουσία σε περίπτωση ατυχήματος, θαλάσσιας ρύπανσης κλπ είναι ο ιδιοκτήτης. Στα επαγγελματικά είναι μόνο η εταιρία. Αυτό έκανε αρκετούς να θέλουν να «κρατούν» το σκάφος ξεχωριστά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τον Αύγουστο του 2009 με τον νόμο 3790 (τεύχος πρώτο, αριθμ. Φύλλου 143) παρουσιάστηκε ο θεσμός του ειδικού εταιρικού τύπου, με σκοπό την κυριότητα ιδιωτικών πλοίων αναψυχής (ήταν ο ίδιος νόμος που επέβαλε και τον ειδικό φόρο και την έκτακτη εισφορά στα ιδιωτικά πλοία) με την ονομασία Ε.Ι.Π.Α. (Εταιρεία Ιδιωτικών Πλοίων Αναψυχής).

Επιστρέφοντας τώρα στην ουσία του θέματος, ότι εφόσον η ρύθμιση του ΦΠΑ γίνει λαμβάνοντας υπόψη την πραγματικότητα, με ρεαλισμό και διορατικότητα όντως θα μπορούσε να είναι θετική και για τον χώρο του yachting αλλά και για τα έσοδα της κυβέρνησης. Εάν όμως συνεχιστεί να γίνεται με τον ίδιο συμπλεγματικό τρόπο με τον οποίο έχει η κυβέρνηση μέχρι τώρα συμπεριφερθεί προς το χώρο της θάλασσας τότε απλά θα δοθεί η χαριστική βολή.

Αδυναμία κατανόησης

Αυτό που δεν δείχνει να κατανοεί, ούτε η κυβέρνηση, αλλά ούτε και ο συντάκτης του εν λόγω άρθρου είναι ότι εάν το 50% των 3.600 σκαφών κοστίζουν πάνω από 1.000.000 €, αυτό σημαίνει ότι οι ιδιοκτήτες τους ενδεχομένως να έχουν και άλλες λύσεις, όπως για παράδειγμα να μεταφέρουν αυτά τα 1.800 σκάφη στην γείτονα χώρα, με ότι αυτό συνεπάγεται για όλη την αγορά και τα συναφή προς τη θάλασσα επαγγέλματα. Σαφέστατα, για το άλλο 30% δηλαδή για άλλα 1.080 σκάφη, το κόστος των οποίων φτάνει μέχρι τα 7.000.000 €  τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα. Μπορούν να απολύσουν τα ελληνικά πληρώματα που επιβάλλει η νομοθεσία και να πάνε στην Τουρκία ή το Μαυροβούνιο, όπου τόσο τα έξοδα ελλιμενισμού, όσο και το κόστος του πετρελαίου αλλά και των πληρωμάτων είναι πολύ μικρότερο, ενώ οι υποδομές είναι πολύ καλύτερες. Ενώ παράλληλα, νομιμότατα θα μπορούν να εισέρχονται στα ελληνικά ύδατα!

Άρα το πρόβλημα και η πίεση είναι για το 20% των σκαφών, δηλαδή για τα 720 σκάφη που κοστίζουν κοντά στις 600.000€, όπου όντως η μετακίνηση στο εξωτερικό για τους ιδιοκτήτες τους, οι οποίες μάλλον δεν απασχολούν μόνιμο πλήρωμα είναι πιο δύσκολη. Εκείνοι λοιπόν, ή θα υποκύψουν, ή απλά θα τα πουλήσουν στο εξωτερικό, και για την ακρίβεια στην Τουρκία, από όπου όπως γνωρίζουν όλοι οι μεσίτες σκαφών, αυτή τη στιγμή υπάρχει το μεγαλύτερο κύμα αγοραστών.(Τα παραπάνω στοιχεία είναι από το άρθρο και θεωρώ ότι είναι εντελώς ανυπόστατα καθότι ο συντάκτης του άρθρου δεν μπαίνει καν στον κόπο να διαχωρίσει τα επαγγελματικά σε ιστιοπλοϊκά και μηχανοκίνητα, κυρίως επειδή δε συμφέρει την γραμμή που ακολουθεί για "πονηρούς σκαφάτους"-υπάρχουν πολλοί περισσότεροι από 600 σκληρά εργαζόμενοι, ιδιοκτήτες ιστιοπλοϊκών επαγγελματικών σκαφών που αγωνίζονται να επιβιώσουν)

Τώρα πόσο σκόπιμο είναι να γεμίζει το Αιγαίου με Τουρκικά σκάφη, αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να απαντήσουν οι του Υπουργείου Εξωτερικών. Αν και βέβαια, με τις φήμες που ακούγονται για τη συνδιαχείριση του Αιγαίου και την εκχώρηση των εθνικών δικαιωμάτων, αυτό ίσως να είναι το λιγότερο που έχει σημασία.

Στην ενδιαφέρουσα στατιστική του ανάλυση λοιπόν, το Πρώτο Θέμα, εάν θα ήθελε να είναι αντικειμενικό θα έπρεπε να μας πει και, εκτός από τα 30.000.000€ που εισπράχθηκαν από ιδιοκτήτες που «έτρεξαν» να πληρώσουν το ΦΠΑ, πόσα σκάφη έφυγαν ήδη προς το εξωτερικό, ύστερα από ένα καλοκαίρι κυβερνητικής και δημοσιογραφικής τρομοκρατίας!

Και ποιος χάνει από αυτό τελικά; Πάντως οι Τούρκοι οργανώνονται ήδη βασιζόμενοι στην βλακεία των κυβερνόντων μας και των δημοσιογράφων μας. Τι σημαίνει αυτό; Σε κρατικό επίπεδο συνεχίζουν με αμείωτους ρυθμούς το πρόγραμμα κατασκευής μαρινών βάση του οποίου μέχρι το 2023 θέλουν να είναι η τρίτη χώρα σε χωρητικότητα υποδοχής σκαφών στη Μεσόγειο με 50.000 θέσεις κάτι που θα τους δώσει το 10% του σχετικού τζίρου!

Έτσι, ο τζίρος θα πηγαίνει στα τουρκικά παράλια και το μόνο που θα έρχεται στις ακτές μας είναι το περιεχόμενο των δεξαμενών λυμάτων που θα αδειάζουν έξω από τα πέντε μίλια…! Σε ιδιωτικό επίπεδο υπάρχουν ήδη οργανωμένες εταιρίες, οι οποίες σας συντηρούν το σκάφος και έχουν καπετάνιους για να σας το παραδίδουν όπου θέλετε μέσα στο Αιγαίο!

 

Επειδή η δική μου άποψη δεν έχει αξία…

Ως μεταφορικό μέσο, το σκάφος αυταπόδεικτα μεταφέρεται εύκολα. Αυτό το κατάλαβε πολύ καλά ο Patrick Kennedy ο οποίος εν έτη 2000 πρότεινε φορολογικές απαλλαγές για όσους αγόραζαν Αμερικανικής κατασκευής σκάφη αναψυχής πάνω από τα 50 πόδια και συγκεκριμένα είπε:

«Οι πλούσιοι μπορούν να παν οπουδήποτε για να αγοράσουν τα σκάφη του. Αυτό που οι αλλαγές στη φορολογία ευελπιστούν να κάνουν είναι να τους ωθήσουν να αγοράσουν τα σκάφη τους εδώ», δήλωνε. «Rich people can go anywhere to buy their boats,”. “What my tax cut will do is hopefully encourage them to buy their boats here.”

Επειδή δε είμαστε και λίγο ξενομανείς και μιμητές σε ότι αφορά στους Αμερικάνους, ας δούμε λίγο τι είχε γίνει παλαιότερα το 1990 εκεί στη μακρινή δύση…! Τότε λοιπόν, πέρασε ένας νόμος που επέβαλε 10% φόρο πολυτελείας σε προϊόντα όπως αυτοκίνητα αξίας άνω των $30.000, σκάφη άνω των $100.000, πολύτιμους λίθους κοσμήματα και γούνες καθώς και αεροπλάνα αξίας άνω των $250.000.

Δημοκράτες όπως ο Ted Kennedy κόμπαζαν ότι έπεισαν τον George H.W.Bush να αποκηρύξει το δόγμα του, «όχι νέοι φόροι» και ισχυρίζονταν ότι ήρθε επιτέλους η ώρα που η πλουτοκρατία θα πλήρωνε το μερίδιό της στην κοινωνία.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι τα έσοδα από τους φόρους υπολείπονταν κατά $37.000.000 από τους στόχους λαμβάνοντας υπόψη το συνολικό κόστος. Στο Maine και τη Μασαχουσέτη, την πολιτεία που εξέλεγε τον Ted Kennedy και είχε παραδοσιακά πολύ σημαντική ναυπηγική παραγωγή στο χώρο των σκαφών αναψυχής οι πωλήσεις έπεσαν κατά 77% ενώ χάθηκαν περίπου 25.000 θέσεις εργασίας! σε όλους τους τομείς που επηρέασε (περισσότερες πληροφορίες μπορεί να βρει κανείς στα αρχεία της Washington Times). O φόρος πολυτελείας δεν άντεξε και το 1993 καταργήθηκε και το συγκεκριμένο παράδειγμα αποτελεί case study για το πώς επιδρούν τέτοιου είδους ρυθμίσεις στην οικονομία.

Το δίδαγμα από τα παραπάνω είναι ότι είμαστε 20 χρόνια πίσω (1990-2010) και το σημαντικότερο ότι δεν μαθαίνουμε από τα λάθη των άλλων! (κάπως λέγεται αυτό…)

(Διαβάστε αναλυτικότερα παρακάτω: το Αμερικανικό Παράδειγμα μια μικρή θεώρηση)

 

Και άλλο παράδειγμα, πιο κοντινό

Η Κροατία έχει αρκετά κοινά χαρακτηριστικά σε σχέση με την Ελλάδα καθώς είναι μια χώρα η οποία και αυτή έχει πολλά και όμορφα νησιά με αποτέλεσμα η αγορά των σκαφών να είναι πολύ ανεπτυγμένη . Μάλιστα συγκεντρώνει και πλήθος ιδιοκτητών σκαφών από την Κεντρική Ευρώπη για τους οποίους η πρόσβαση στην Αδριατική είναι ιδιαίτερα εύκολη.

Όταν πέρυσι τον Αύγουστο επέβαλε έναν πολύπλοκο φόρο πολυτελείας, η αγορά πάγωσε. (FLT: Fixed Luxury Tax & VLT Variable Luxury Tax: Η λογική ήταν ότι χωρίζονταν τα σκάφη σε 11 κατηγορίες βάση των τιμών τους και η κάθε μια από αυτές φορολογούταν με σταθερό FLT και στη συνέχεια προστίθετο το VLT ανάλογα με τη διαφορά της τελικής τιμής πώλησης από το ελάχιστο της συγκεκριμένης κατηγορίας. Στη μέγιστη κατηγορία για παράδειγμα, για σκάφη αξίας από 68.500€ και πάνω το FLT ήταν € 24.300 και το VLT το 63% της διαφοράς της τιμής του σκάφους από το κατώτερο της κατηγορίας δηλαδή των 68.500€).

Το αποτέλεσμα ήταν ότι από φέτος τον Φεβρουάριο, λίγο πριν η κυβέρνηση πάρει τα καταστροφικά και ηλίθια μέτρα για τον χώρο , η Κροατία μείωσε δραματικά τους φόρους αυτούς αλλάζοντας ταυτόχρονα τις κατηγορίες. Όμως και αυτοί οι γείτονές μας παρουσιάζουν μια αδράνεια για να αποδεχτούν το λάθος τους. Θέλει θάρρος να πει κανείς δημοσίως ότι έκανε βλακεία. (Στην Ελλάδα θέλει λίγο λιγότερο εάν λάβει κανείς υπόψη του την βραχύβια πολιτική μνήμην μας. Διότι εάν θυμόμαστε πολλούς θα έπρεπε να έχουμε εξοστρακίσει!)

 

 

Επί τη ευκαιρία, για να σταματήσει η κοροϊδία:

Ποια είναι τελικά αυτά τα επαγγελματικά σκάφη μαϊμού; Τι σημαίνει αυτός ο όρος. Για να απαντήσουμε πρέπει να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και να μιλήσουμε λίγο για κάτι που όλοι οι ετερόφωτοι δημοσιογράφοι σκοπίμως (εάν δεν είναι σκοπίμως και είναι από άγνοια ας κάνουν άλλη δουλειά) αποσιωπούν.

Στο θέμα του επαγγελματικού σκάφους υπάρχει η έννοια της μεικτής χρήσης. Ο νομοθέτης αναγνώρισε ότι η επένδυση για την αγορά ενός επαγγελματικού σκάφους είναι τέτοια που σε συνδυασμό με το κόστος συντήρησης και την απαξίωση είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να είναι κερδοφόρα. Επειδή ο νομοθέτης θεώρηση, ότι η δραστηριότητα αυτή είναι σημαντική για τον θαλάσσιο τουρισμό αλλά και για θέματα εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο αποφάσισε να δώσει ένα επιπλέον κίνητρο στους ιδιοκτήτες των σκαφών. Το κίνητρο αυτό είναι η ιδιόχρηση, η οποία ανάλογα με το μήκος του σκάφους κυμαίνεται από 30 έως 60 μέρες και την οποία καταβάλλεται ΦΠΑ. Άρα, το να χρησιμοποιεί κάποιος το επαγγελματικό του σκάφος είναι καθόλα νόμιμο όπως ο νόμος ορίζει. Τώρα, το πρόβλημα είναι εάν μπορεί / θέλει να το ναυλώνει για 45 έως 60 μέρες το χρόνο, πάλι ανάλογα με το μήκος του σκάφους, όπως ο νόμος ορίζει. Εδώ έχουμε δύο περιπτώσεις: αυτούς που θέλουν να το ναυλώσουν και εξαιτίας εξωγενών παραγόντων δεν μπορούν (η κρίση βλέπετε έχει επηρεάσει σημαντικά και τον κλάδο αυτό) και αυτοί που όντως δεν θέλουν να το ναυλώσουν καθόλου. (Υπάρχει και η τρίτη κατηγορία, αυτών που θέλουν και μπορούν να το ναυλώσουν βέβαια, αλλά αυτοί είναι οι ευτυχείς). Και οι δύο όμως, και αυτοί που θέλουν και δεν μπορούν και αυτοί που δεν θέλουν προκειμένου να είναι σύννομοι εξαναγκάζονται στο να παρουσιάζουν εικονικά ναύλα προκειμένου να μην χάσουν την επαγγελματική τους άδεια. Για τους πρώτους αυτό θα ήταν καταστροφή, για τους δεύτερους απλά ενόχληση. Επί της ουσίας ο διαχωρισμός των δύο κατηγοριών είναι πολύ δύσκολος, και συχνά άδικος. Ακόμα και η έννοια του εικονικού ναύλου είναι συζητήσιμη, αλλά δεν χρειάζεται να ακολουθήσουμε αυτές τις επωδούς. Σίγουρα, πολλοί και ποικιλοτρόπως εκμεταλλεύτηκαν τον νόμο για τα επαγγελματικά σκάφη αναψυχής και σίγουρα κάτι πρέπει να αλλάξει! Όχι όμως προς το χειρότερο!

Σε ότι αφορά την περί δικαίου αίσθηση που οι φαύλοι διατείνονται ότι πρέπει να υπάρχει, αρκεί να θυμηθούμε την γνωστή σε όλους μας περαίωση, την μοντέρνα έκδοση της σεισάχθειας. Για όσους δεν το καταλαβαίνουν εκλεκτική περί δικαίου αίσθηση δεν μπορεί να είναι δίκαια. Έχει όνομα και λέγεται ρεβανσισμός.

 

Κατανοώντας το παράλογο:

Οι πρόσφατες κινήσεις της κυβέρνησης σχετικά με τη θέσπιση φόρου πολυτελείας και στη συνέχεια το κυνήγι των μαγισσών στα σκάφη αναψυχής αγγίζει τα όρια του παραλόγου, διότι πρακτικά είναι μια πράξη που αυτοαναιρείται.

Ο κλάδος των σκαφών αναψυχής, σε μια περίοδο ύφεσης είναι προφανές ότι θα αντιμετώπιζε μια συρρίκνωση, η οποία ήδη για το 2009 ξεπέρασε το 40%. Υπό το πρόσθετο βάρος των νέων μέτρων η συρρίκνωση αναμένεται να είναι ακόμα μεγαλύτερη και να αγγίξει τα όρια της εξαφάνισης. Δείτε το Ναυτικό Σαλόνι Αθηνών πως κυμάνθηκε από τα 40.000 τμ. στα 30.000 τμ το 2009 και στα 12.000 τμ. το 2010.

Άρα, το 10% σε έναν μηδενικό τζίρο μάλλον εισπρακτικά δεν ευνοεί κανέναν.

Το σημαντικό είναι ότι δεν ζητούμε από την Κυβέρνηση να ξαναανακαλύψει τον τροχό, ούτε σε ότι αφορά στα επαγγελματικά σκάφη, αλλά ούτε και γενικότερα στο χώρο της θάλασσας. Απλά να δει με σύνεση και λογική τα προβλήματα και να πάρει τα μέτρα που και θα την ευνοήσουν. Είμαι αισιόδοξος; Όχι. Η κυβέρνηση κατέστρεψε με παρόμοιες τακτικές σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες / αγορές όπως αυτή του αυτοκινήτου. Πώς να θεωρήσουμε ότι βρήκε την απαιτούμενη ευφυΐα για να μην επαναλάβει τα ίδια λάθη ή το ήθος προκειμένου να μην είναι συμπλεγματική; Και όσο το κυνήγι των σκαφάτων πουλάει στα ΜΜΕ θα βρίσκει πάντα πρόθυμους φίλους για να αποπροσανατολίζει τον κόσμο.

Η τυχών ρύθμιση του ΦΠΑ με δόσεις και το όλο πακέτο μέτρων που θα λάβει θα είναι ένα καλό crash test. Και ειλικρινά θα χαρώ ιδιαίτερα να αισθανθώ την ανάγκη μέσα από αυτές τις σελίδες να αναγκαστώ να γράψω ότι έκανα λάθος για όλους αυτούς τους ανθρώπους και ότι τελικά τους παρεξήγησα και ότι όντως έκαναν κάτι καλό!

 

 

Το Αμερικανικό παράδειγμα, μια μικρή θεώρηση

Θεωρώ το παράδειγμα της Αμερικής πολύ επίκαιρο και ενδιαφέρον και θα ήθελα να το αναπτύξω λίγο περισσότερο. Δεν διατείνομαι ότι γνωρίζω ότι έχω γνώσεις επί των οικονομικών θεμάτων, απλά παραθέτω κάποια στοιχεία τα οποία προέκυψαν ύστερα από έρευνα που έκανα στην αρχή του χρόνου ως άμεση αντίδραση στα μέτρα που ψήφησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αλλά και την ανίερη συμμαχία που οργανώθηκε με τα ΜΜΕ ενάντια στο χώρο της θάλασσας, έναν χώρο που αγαπώ και υπηρετώ ως αθλητής, αρθρογράφος και επαγγελματίας για πάνω από 30 χρόνια.

 

Το παράδειγμα αναφέρεται στο Omnibus Budget Reconciliation Act του 1990 βάση του οποίο ο George Bush Senior υπαναχώρησε στην υπόσχεση που είχε δώσει ότι δεν θα υπάρξουν νέοι φόροι προς το Αμερικανικό κοινό. Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο κατηγορήθηκε για τη γενικότητά του (και την προχειρότητά του).

Ανάμεσα σε άλλα λοιπόν το νομοσχέδιο επέβαλε φόρο πολυτελείας 10% σε προϊόντα όπως αυτοκίνητα αξίας άνω των $30.000, σκάφη άνω των $100.000, πολύτιμους λίθους κοσμήματα και γούνες καθώς και αεροπλάνα αξίας άνω των $250.000. Να υπενθυμίσουμε ότι αντίστοιχοι χώροι υπήρχαν στην Αμερική μέχρι το 1965.

Δημοκράτες όπως ο Ted Kennedy κόμπαζαν ότι έπεισαν τον George H.W.Bush να αποκηρύξει το δόγμα του, «όχι νέοι φόροι» και ισχυρίζονταν ότι ήρθε επιτέλους η ώρα που η πλουτοκρατία θα πλήρωνε το μερίδιό της στην κοινωνία.

Το οικονομικό επιτελείο και συγκεκριμένα η Joint Committee on Taxation εκτίμηση ότι τα έσοδα από τον φόρο πολυτελείας για το 1991 θα ήταν περίπου $ 31.000.000. Τελικά ήταν μόνο $ 16.600.000 δηλαδή περίπου 50% λιγότερα από την πρόβλεψη. Ο λόγος ήταν πολύ απλός. Αυτό που δεν προέβλεψε το επιτελείο της Washington ήταν η αλλαγή στις καταναλωτικές συνήθειες. Με την άνοδο των τιμών ο κόσμος κατανάλωνε λιγότερο ή εναλλακτικά κατανάλωνε αλλού. Έτσι πληθώρα Αμερικανών βρέθηκε να αγοράζει σκάφη εκτός της Αμερικής!

Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα «στατικής ανάλυσης» η οποία δεν λαμβάνει υπόψη της τη δυναμική της αγοράς. Ένα απλό παράδειγμα για την κατανόηση της «στατικής ανάλυσης» είναι το παρακάτω. Εάν η κυβέρνηση αποφάσιζε να φορολογήσει το 100% των εισοδημάτων, εάν δηλαδή αποφάσιζε να κατασχέσει όλο το εισόδημα των φορολογούμενων, τότε κανείς δεν θα ενδιαφερόταν να έχει εισοδήματα. Έτσι φορολογώντας 100% σε μηδενικό εισόδημα, το έσοδο θα ήταν μηδενικό και όχι το προβλεπόμενο πριν από τη φορολόγηση. Τόσο απλά. Ας επιστρέψουμε όμως στο παράδειγμά μας και τις παράπλευρες απώλειες.

Σε έρευνα που έκανε η Joint Economic Committee από το φόρο την πρώτη χρονιά χάθηκαν 330 θέσεις εργασίας από την αγορά κοσμημάτων, 1.470 θέσεις εργασίας από αεροναυπηγική βιομηχανία και 7.600 θέσεις από την βιομηχανία σκαφών αναψυχής. Το κόστος από την απώλεια των εσόδων από τους φόρους των μισθωτών / εργαζομένων σε συνδυασμό με το κόστος των ανέργων (επιδόματα και άλλες παροχές) ήταν $ 24.200.000. Άρα, στην ουσία η κυβέρνηση με την επιβολή του φόρου πολυτελείας έχασε $ 7.600.000, ενώ έπεσε έξω στην πρόβλεψή της κατά $38.600.000! (όλα αυτά το 1990!).

Φαντάζομαι ότι δεν είμαι ο μόνος ο οποίος βλέπει κοινά χαρακτηριστικά με το τι συνέβη και δυστυχώς εξακολουθεί να συμβαίνει στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες…!

Εάν ζούσα αλλού θα ήλπιζα ότι θα βλέπαμε και την συνέχεια…

Το 2000 εμφανίζεται ο Patrick Kennedy με το «The Boat Building Investment Act» (βλ. συνημένο), το οποίο ήταν πρακτικά ακριβώς το αντίθετο του φόρου πολυτελείας, δηλαδή ένα κίνητρο για κατανάλωση. Πρακτικά, όσοι Αμερικάνοι αγόραζαν σκάφη πολυτελείας πάνω από 50 πόδια Αμερικανικής κατασκευής είχαν μια πίστωση φόρου της τάξης του 20%. Δηλαδή εάν κάποιος αγόραζε ένα σκάφος αξίας $1.000.000 την επόμενη χρονιά είχε μια πίστωση $ 200.000 στον φόρο του! (εκεί βέβαια τους πληρώνουν). Για να είμαστε απόλυτα ακριβείς, η πίστωση αυτή είχε ένα πλαφόν της τάξης των $ 10.000.000, δηλαδή η μέγιστη πίστωση φόρου ήταν $ 2.000.000. Παράλληλα, για να ενισχύσει την αγορά, προέβλεψε $ 25.000.000 για την προώθηση των αμερικανικών σκαφών στις ξένες αγορές αλλά και για την εκπαίδευση των εργαζομένων στα αμερικανικά ναυπηγεία. Όλα αυτά κρίθηκαν απαραίτητα για την αναγέννηση της ναυπηγικής βιομηχανίας μετά την κατάρρευσή της από τον φόρο πολυτελείας.

Η λογική του Patrick Kennedy ήταν ότι η φοροαπαλλαγή των $ 2.000.000 μπορεί να φαίνεται ότι πριμοδοτεί την ανώτατη οικονομική τάξη, αλλά στην ουσία επιστρέφει στους χιλιάδες εργαζόμενους του κλάδου και μέσα από αυτούς στο κράτος. Εκείνη την εποχή, η βιομηχανία σκαφών στην Αμερική ήταν πάνω από $1 δις.

Επαναλαμβάνω ότι σε καμία περίπτωση δεν είμαι ο κατάλληλος για να προτείνω λύσεις. Αλλά εάν υπάρχουν κάποιοι που να μπορούν να αξιοποιήσουν τις παραπάνω πληροφορίες και να το κάνουν, ας το κάνουν, γρήγορα όμως!

Διαβάστηκε 4620 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « O ΣΕΜΕΞ στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ Επαγγελματικό Περίγραμμα »

Αναζήτηση

Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 133 επισκέπτες και κανένα μέλος

Newsletter

Facebook